ایرانیان باستان جهان را گرد و هموار چونان بشقابی می پنداشتند.نزد آنان آسمان نه فضای بی پایان بلکه ذاتی سخت داشت و همانند خر سنگی از الماس جهان را چون پوسته ای در میان گرفته بود.زمین در حالت اصلی مسطح و نه دره ای داشت و نه کوهی ،و خورشید،ماه و صور فلکی بر فراز زمین در حالت نمیروز ایستاده بود و همه چیز سرشار از آرامش و هماهنگی بود.